Türkçesi Aşağıda 👇
For those unfamiliar with the term, PDA stands for Public Display of Affection. To most, it is simply a romantic choice, a matter of personal style or a way to show the world they are happy. However, for a neurodivergent person, it is often far more than a stylistic choice; it is a complex matter of sensory regulation.
There is a rather tiresome stereotype that autistic people simply "dislike being touched." This is a lazy assumption that misses the nuance of our experience. In reality, our nervous systems often process the external world like a blender, mixing every sound, light, and texture into an overwhelming slurry. Because of this, my "touch dial" is never static. At times, a simple touch acts as an anchor, tethering me to the world when everything else feels too fast. At other times, however, it can be the "final tab" that causes the entire system to crash.
When I find myself in a crowded, noisy, or unpredictable environment, holding my partner’s hand can be the very thing that keeps me grounded. That small point of contact sends a clear, calming message to my body: "You are safe; you don't have to face this chaos alone." In these moments, PDA is not a performance; it is a survival mechanism. This is also why, when my mind feels particularly scattered, I might crave deep, firm pressure. I don't need a light stroke or a fidgety movement; I need a hug that simply holds my body within its boundaries until I feel "whole" again and my mind can finally settle.
Conversely, when my stress levels hit the "red zone," the entire map changes. My skin becomes hyper-sensitive, much like a loudspeaker turned up to a deafening volume. In this state, even the most gentle, well-intentioned touch can feel like a jarring system error. This shift has nothing to do with a lack of love or affection; it is strictly a matter of my brain's current capacity. In those moments, what I need most is space, yet this is exactly where the weight of the unwritten social script begins to feel heaviest.
The difficulty arises when affection turns into a performance. There is often a subtle, nagging social pressure suggesting that because we held hands five minutes ago, we must continue to do so now to appear "consistent." But the nervous system has no interest in social consistency; it only knows how to react to the present moment. When sharing affection stops being a genuine connection and starts being a way to mask our discomfort or appease an invisible audience, we begin to lose ourselves. We find ourselves holding a hand or offering a kiss just to look "normal," and those thoughts slowly erode the sense of safety and self-respect that a relationship should provide.
If you are reading this and recognising your own reflection in these words, please remember that forcing yourself to be the "easy-going partner" by ignoring your own boundaries is a dangerous path. In the long run, it triggers meltdown and shutdown, eventually leading to a deep loss of self-esteem. Saying "Not right now" is not a contradiction or a sign of fading love; it is a vital act of self-care.
Some days I may crave the grounding of your hand, and other days I may need to be entirely untouched in my own space. Being both of these things within the same day does not make me "inconsistent", it makes me someone who is finally in tune with my own body.
We all deserve relationships where "Not right now" is met with respect rather than confusion. But the path to that respect begins with accepting our own boundaries and, first and foremost, granting ourselves the permission to say "not right now" without guilt.
PDA, yani toplum içinde sevgi gösterisi (public display of affection), çoğu insan için sadece romantik bir tercih ya da kişisel bir tarz meselesidir. Ancak nöroçeşitli bir birey için bu durum, bir tarz olmanın çok ötesinde, doğrudan bir sinir sistemi regülasyonu durumudur.
Otistiklerin dokunulmaktan nefret ettiğine dair oldukça klişe bir stereotip var. Oysa gerçek çok daha karmaşık ve katmanlı. Sinir sistemimiz kimi zaman dış dünyayı bir mikser gibi karıştırarak; sesleri, ışıkları ve dokuları içinden çıkılmaz bir hale getirir. Bu yüzden bizlerin "dokunma ayarım" asla sabit değildir. Bazen küçük bir temas bizi dünyaya bağlayan bir çapa vazifesi görürken, bazen de tüm sistemin çökmesine neden olan o "son damlaya " dönüşebilir.
Kalabalık, gürültülü ya da belirsiz bir ortamdayken partnerimin elini tutmak, beni zeminde tutan en güçlü bağ olabilir. O küçük temas, bedenime çok net ve sakinleştirici bir mesaj fısıldar: "Güvendesin, bu kaosla tek başına yüzleşmek zorunda değilsin." Öyle anlarda sevgi gösterisi gibi gözükelen el ele tutuşma benim için bir hayatta kalma mekanizmasıdır. Benzer şekilde, zihnimin çok dağıldığı zamanlarda hafif bir okşamadan ziyade sıkı ve sabit bir baskıya ihtiyaç duyarım. Hareket içermeyen, sıkı sıkı bir sarılma… Çünkü bedenim kendini toparladığında zihnimin de beraberinde sakinleşeceğini bilirim.
Ancak stres seviyem "kırmızı bölgeye" geçtiğinde tüm harita değişir. Tenim, sesi sonuna kadar açılmış bir hoparlör gibi hassaslaşır. Bu haldeyken en nazik, en iyi niyetli dokunuş bile sistemde sarsıcı bir hata mesajı verebilir. Bu durumun sevgi ya da şefkat eksikliğiyle hiçbir ilgisi yoktur; bu tamamen beynimin o anki işlem kapasitesiyle ilgilidir. İşte tam o anlarda kendi alanıma çekilmek zorundayım ama sosyal beklentilerin o yazılmamış kuralları tam da burada devreye girip üzerimde ağır bir yük oluşturmaya başlar.
Benim için PDA’nın zorlaştığı anlar, sevginin bir "senaryoya" dönüştüğü anlar. Beş dakika önce el ele tutuştuğumuz için, beş dakika sonra da bunu yapmamızın beklenmesi gibi… Sosyal baskı… Bu baskıya boyun eğmezsen tutarsız olursun… Ancak sinir sistemi "tutarlı" görünmekle ilgilenmez; o sadece o anki akışa yanıt verir.
Sevgi paylaşmaktan çıkıp bir izleyici kitlesine sergilenen bir performansa, yada sosyal baskılardan kaçmak için sığınılan bir limana dönüştüğü anda bizler için "maskeleme" başlar. Ne yazık ki sosyal baskılar da bizi sürekli maskelemeye iter…"Normal görünmek için elini bırakmamalıyım" ya da "Şu an sarılmazsam karşı taraf yanlış anlayacak" gibi düşünceler, ilişkideki emniyet duygusunu ve öz saygıyı içten içe kemirmeye başlar.
Eğer bunu okurken “aynı ben, yada bende böyle hissediyorum" diyorsan, lütfen şunu hiç unutma : Sadece "uyumlu biri , uyumlu partner" olarak görünmek için sınırlarını çiğnemek, uzun vadede uzun vadede duygusal patlamaları (meltdown) ve kendini tamamen kapatmaları (shutdown) tetikler; bu süreç zamanla öz saygını kaybetmene de yol açabilir. "Şu an değil" demek bir çelişki değildir; bu bir öz-bakımdır.
Bazen el ele tutuşmuk, , bazen dünyadan koparacak kadar sıkı bir sarılma... Bazen de sadece kendi alanımda tek başıma olmak… Aynı gün içinde hepsinin doğru olması beni kendi bedeniyle iletişimde olan biri yapar, "tutarsız" yapmaz…
"Şu an değil" demenin sadece kabul edilmekle kalmayıp, saygıyla karşılandığı ilişkileri hepimiz hak ediyoruz. Ancak bunun için her şeyden önce kendi sınırlarımızı kabul etmek ve o an "hayır" diyebilme cesaratini ve hakkını önce kendimize vermekten geçiyor.
Comments